Lieve Nadine,

Ik ken je eigenlijk niet, maar ik denk nog vaak aan hoe het met je gaat. Ik ontmoette je bij een bushalte, ergens in een buitenwijk van Almere. Ik was alleen, had net een verschrikkelijk emotioneel moment achter de rug en de tranen bleven maar over mijn wangen stromen. Jij stond er samen met je moeder en je zusje te wachten op de bus, net als ik.

Je was aan het klieren, dat zag ik ook wel. Klieren zoals driejarigen dat zo heerlijk kunnen soms. Believe me, ik maak het dagelijks mee, ontzettend lief, kunnen jullie zijn, maar soms… Ook jij haalde het bloed onder je moeders nagels vandaan en ik zag aan alles dat je moeder niet meer wist wat ze moest, en dus sloeg ze je, niet heel hard, maar toch. En toen dat niet hielp dreigde ze dat ze je met buggy en al zou laten staan en samen met je zus in de bus zou stappen zodat jij alleen achter zou blijven.

Ik wist niet wat ik hoorde, maar ik stond aan de grond genageld. En dat spijt me zo, kleine Nadine, want je had mijn hulp hard nodig, helemaal toen je moeder en zusje zich samen tegen jou keerden. Dat je moeder je zus geen halt meer toe kon roepen vond ik misschien nog wel het allerergste in deze hele situatie. Want je kunt nog zo boos zijn op een kind, het andere mag zich er niet mee bemoeien, Als moeder moet je daar boven staan.

Lieve Nadine, ik kan nu wel duizend dingen bedenken die ik tegen je moeder en zus had willen zeggen. Het is nu zes weken geleden en je spookt nog steeds door m’n hoofd. Ik hoop dat het goed met je gaat en dat dit een eenmalige actie betrof. Maar iets in mij twijfelt daar aan. Lief meisje, ik hoop zo dat iemand anders voor jou doet wat ik eigenlijk had willen doen. Het ga je goed!

Een dikke knuffel voor jou!

Na de verdrietige blogjes van de afgelopen tijd vind ik het tijd voor een positief geluid van mijn kant. Want er gebeuren genoeg mooie dingen in mijn leven die ook de moeite waard zijn om te vermelden, dus daar gaan we:

– Nichtje J. is zwanger van haar tweede kindje dus als alles goed gaat word ik in juli weer ‘een soort van’ tante! Haar oudste is inmiddels een stoere peuter die non stop kletst en zelfs mijn naam zegt!
– Wie ook mijn naam zegt is een kindje van de crèche en hoe gek het ook klinkt, ik vind dat altijd weer bijzonder. Vooral wanneer het een kindje betreft dat niet bij mij op de groep zit en pas net begint met praten. En als het dan op een spontaan moment komt en met een enorme grijns op dat koppie dan smelt ik gewoon.
– Het vooruitzicht dat ik op dit moment nog tien weken medicijnen moet slikken en dan mag stoppen. Hopelijk is mijn schildklier dan dusdanig gereset dat ik geen medicatie meer nodig heb. De waarden lijken goed te zijn, dus fingers crossed!
– Een enorm gaaf concert van Katy Perry verleden week. Al in juni kocht ik kaartjes, want zo’n show moest ik gewoon een keer gezien hebben. Normaliter luister ik vooral naar ‘oude lullen muziek’, maar Katy’s nummers kan ik best waarderen. En wat ben ik blij dat ik gegaan ben, het heeft mij echt een fijne boost gegeven die ik na het verdriet en de stress van de afgelopen maanden zo nodig had. Het verdriet is niet weg, maar wat ben ik dankbaar dat ik deze avond heb mogen beleven. Even mijn hoofd leegdansen, wat een heerlijkheid.
– Vlak voor mijn reis kocht ik een nieuwe camera. Ik had al een mooie, maar wilde graag een wat kleinere die ik ook mee kon nemen naar concerten. Mijn ouders namen mijn oude over en ik nam een nieuwe mee op reis. Daar was ik al tevreden over de resultaten (ja, ik beloof hierbij dat ik binnenkort wat plaatjes zal posten!). Voor een fotogeniek land als Cuba had ik bij nader inzien liever een spiegelreflex camera meegenomen (gelukkig had mijn reisgenootje die mee), maar spijt van mijn aankoop heb ik zeker niet. Hij maakt prachtige foto’s en ook tijdens het concert van Katy heeft hij zijn diensten bewezen. Een paar voorbeelden (weliswaar in lagere kwaliteit vanwege te grote bestanden):

– Stiekem was dit concert een opwarmertje voor wat me eind mei te wachten staat want dan komt mijn favoriete band aller tijden weer naar Europa voor een reeks concerten. In oktober 2013 zag ik ze voor het eerst en sindsdien ben ik hooked! Als klein meisje fascineerde de albumhoes van Rumours mij al en door de jaren heen heeft de band altijd een rol gespeeld in mijn leven. Als tiener kocht ik Tango in the Night terwijl mijn klasgenoten naar The Backstreet Boys luisterden en hun concert anderhalf jaar geleden heeft mijn verslaving, zoals sommigen het gekscherend noemen, alleen maar erger gemaakt. Nog 74 dagen en dan zie ik ze weer, drie keer in een week tijd. Want een echte fan gaat niet een, niet twee, maar drie keer naar een show *kuch*! Wat een geweldig vooruitzicht!

Zoals Katy zo mooi zingt in haar hit Firework, ‘After a hurricane comes a rainbow!”

For all you broken-hearted lovers lost
Go find another one
‘Cause you know time won’t wait and you’ll be late
White rabbits on the run

Ik was nog maar koud 24 uur thuis of mijn ouders stonden op de stoep. Leuk zou je denken en dat dacht ik in eerste instantie ook. Totdat mijn moeder zich halverwege mijn vakantiefoto’s niet meer in kon houden en begon met praten. In een minuut tijd werden alle dieptepunten die zich tijdens mijn vakantie hadden voorgedaan op tafel gegooid. Ik was in shock.

Never too late to change the pace
When the days creep up on you
But the goodness is something that you don’t have to chase
‘Cause it’s following you

De oom waarmee ik begin december nog een biertje dronk op een familiefeestje, de oom die mij zijn oude dolby surround set gunde, de oom die mij knuffelde toen ik er op scriptiegebied helemaal doorheen zat, de oom die mij in zijn auto liet rijden, de oom die een wasmachine voor mij van A. naar B. vervoerde, de oom die op zondag altijd kookte, de oom die dit en zoveel meer voor mij gedaan heeft, bleek ernstig ziek te zijn. De gemeenste vorm van K. Altijd gezond, altijd vrolijk, en toen kwam de diagnose.

And all I hear is the music
And beauty stands before me
And love comes back around again
It’s a carousel,  my friend

Zondag ben ik bij hem geweest, steeds stelde ik het uit, want ik wilde niet alleen gaan. Ik ben de laatste van de familie geweest die hem heeft gezien. Ik heb zijn hand vastgehouden, hem bedankt voor alles wat hij voor mij gedaan heeft. Gister is hij overleden, mijn oom. Ik mis hem nu al…

Time won’t wait, so don’t be late
White rabbits on the run*

* Carousel by Stevie Nicks, Vanessa Carlton and Jessica Nicks

En dan land je na vier weken zon ineens weer in het koude, grauwe, regenachtige Nederland. Het liefst was ik meteen weer terug gegaan. Wat een prachtige reis heb ik achter de rug. In een notendop:

12 december aankomst in Cancun, Mexico. We slapen twee nachten in Playa del Carmen om te acclimatiseren. Niet ons ding, veel resorts, extreem (fout) Amerikaans. Er zat weinig Mexicaans meer aan.

14 december aankomst in Havana (Cuba). Serious business op het vliegveld. Dit is anders, heel anders. Ik voel me heel klein als we door de donkere straten van Havana rijden. De volgende ochtend gaan we Havana verkennen. Wat een bizarre wereld is dit, ik kan er geen emotie aan geven. Aan mijn moeder sms ik dat ik denk dat deze wereld waarschijnlijk nog het meeste lijkt op Oost Duitsland voor de val van de muur. Dat weet ik natuurlijk niet zeker, ik was 5 in 1989, maar ik denk dat deze beschrijving het dichtst in de buurt komt.

Op 16 december halen we onze G.eely op. Een spiksplinternieuwe ‘bolide’ uit China. Met het zweet in m’n handen rijd ik Havana uit, op naar Viñales. Havana uitrijden is een challenge, het verkeer valt best mee, dat is prima te doen, maar een stad uitrijden terwijl er praktisch geen bewegwijzering is blijkt best een uitdaging. Uiteindelijk zitten we na anderhalf uur en zes keer vragen op de Autopista. Hoezee!

En dan is het rijden best te doen, weinig verkeer, wel opletten voor de pot holes in de weg en af en toe een fiets, paard en wagen of hond met zelfmoordneigingen ontwijken.

In de middag bereiken we Viñales, we hebben besloten om deze reis in de zogenaamde casa particulares te overnachten, bij mensen thuis dus. Je krijgt dan voor zo’n €20 euro een kamer met badkamer en je kunt er dan nog ontbijt en diner bijkopen. Dat is echt een aanrader, want eten in de (staats)restaurants is vaak een stuk minder lekker en helemaal in ons geval (beiden vegetariër) is bij de mensen thuis eten een groot voordeel omdat je diverse gerechten krijgt. In restaurants is vaak de helft van het menu niet verkrijgbaar.

De volgende dag gaan we te paard door de Valley of Silence. Te paard ja, ik heb niet de beste herinneringen aan paard rijden. Ik denk ook niet dat ik het hierna ooit nog ga doen. Meine gute! Terwijl we genieten van een mooi meer komt gids Tony bij ons staan en vertelt dat hij net een gerucht heeft gehoord over dat Amerika het handels embargo op wil heffen. Een kippenvel moment dat meteen gevolgd wordt door ongeloof omdat iemand zegt dat het een gerucht is. Machteloos voel ik me, dat kan niet, dat mag niet! M. Sms’t haar vader en die reageert gelukkig meteen, het is wel waar! S avonds kijken we naar het Cubaanse nieuws en zien we de feestende menigte in Havana. We vermoeden dat er wat extra rum in onze mojitos zit wanneer we nog even een drankje gaan doen.

Ik kan nu de hele reis door Cuba gaan beschrijven, maar dat wordt zo’n ongelofelijk lang verhaal waarvan ik me afvraag of er iemand op zit te wachten. In plaats daarvan zal ik een aantal hoogte- en dieptepunten beschrijven en stel ik voor dat wanneer je iets wilt weten mij een vraag stelt.

Hoogtepunten: het heerlijke vegetarische eten, de ontzettend lieve mensen van de casas waar we sliepen, de prachtige natuur, de kick die je krijgt als je erover nadenkt dat je als twee jonge vrouwen ‘gewoon’ met een auto door Cuba rijdt, de mooie panden in diverse steden, de cultuur, de drankjes, het even zonder internet leven, en nog veel meer, waar ik nu even niet aan denk.

Dieptepunten: de gloednieuwe auto die ons zo af en toe een beetje in de steek liet, gelukkig wel op momenten dat er mensen in de buurt waren en niet op de afschuwelijke weg tussen Santa Clara en Trinidad (lees een bergweg waar je op een gegeven moment nog maar twee auto’s per uur tegenkomt en het volkomen uitgestorven lijkt terwijl je net een lekke band hebt gehad, de brandstofmeter steeds verder terugloopt en de auto de steile helling steeds minder goed trekt. Oh, en het asfalt was ook verschwunden op een gegeven moment). Dat je als toerist heel erg afgezet wordt, voor wat je voor een kopje koffie betaalt kan een Cubaan 25 koppen koffie kopen. Iets meer betalen vind ik geen probleem, maar het verschil was soms extreem! De lekker band waar we heel erg afgezet werden toen de garage hem repareerde, 8 uur vertraging op Havana en een overboekte vlucht (huilen!).

Hmmm, zoals ik het nu lees lijken er meer diepte- dan hoogtepunten te zijn geweest. Dat was niet zo hoor, de dieptepunten zorgen nu ook voor een mooi verhaal.

En dan land je na twee weken weer in Mexico. Je kunt pinnen, koopt een kaartje voor de bus en komt om 3 uur s nachts in een verlaten Tulum aan. Tja, acht uur vertraging… Er wacht een heerlijk bed en er liggen zelfs zeepjes in de badkamer. Oh ja, dat is waar ook, hier is alles weer verkrijgbaar.

En er is internet. De berichten stromen binnen en het eerste uur slaap ik niet van alle emoties. Had ik al gezegd dat acht uur vertraging en dan bijna niet meekunnen op een vlucht niet goed voor een mens is?

De volgende ochtend wakker worden, eindelijk je haar goed kunnen wassen -warm water en waterdruk. En dan een heerlijk ontbijt. Dit wordt een nietsdag. Beiden weten we niet zo goed wat we moeten. Alles is weer binnen handbereik en dat is even wennen. M’n ouders willen bellen, ik wil mijn telefoon heel ver verstoppen. Het gevoel om weer iets met het ding te ‘moeten’ is heel vreemd, gek genoeg went het binnen drie dagen ook weer.

Vier nachten slapen we in Tulum, we genieten van zon, zee en strand. Vieren er oud en nieuw. Ontmoeten twee mannen waarvan we al voorspeld hadden dat we ze gingen ontmoeten. Steeds zeiden we dat we met oud en nieuw op een beach party twee mannen uit LA zouden ontmoeten en ja hoor, ze staan voor onze neus. We hebben het gezellig, maar het is geen dating material :-)

Op nieuwjaarsdag gaan we luxe lunchen in een prachtig boutique hotel aan het strand en pakken dan geheel in backpackstijl de bus naar Valladolid. Een leuk Mexicaans stadje, maar we komen voor Chichen Itza een van de wereldwonderen. In Tulum waren we ook al in een oude Maya stad geweest, maar toen waren we samen met nog 42637282 Amerikanen, type rugzak, sokken tot de knie in sandalen, dikke buik en resortbandje of twee, drie om de rechterpols. En de camera, uiteraard.

Niet zo’n succes dus na een half uur stonden we weer bij onze fietsen.

Van deze ervaring leerden we dat het hoe vroeger, hoe beter principe opging, dus voor tienen stonden we voor de grote Maya tempel in Chichen Itza. Dit droeg absoluut bij aan de positieve ervaring, wat een pracht!

In de buurt van Valladolid doken we ook nog even in een cenote, een ondergronds meer, op z’n Hollands gezegd. Het duurde even voordat ik er in durfde te springen, die enge zwarte vissen! Maar uiteindelijk toch gedaan.

De reis ging verder naar Merida, waar we in het meest fijne hotel ever sliepen. Hotel Medio Mundo, mét veganistisch restaurant. Wat een topper!

In Merida slenterden we door de stad, kocht ik een prachtige plaid en gingen we op flamingotour.

En toen was het tijd voor het laatste deel van de reis: Isla Holbox. Een klein eilandje ten noorden van Cancun waar nog geen auto’s mogen komen en het massa toerisme nog relatief onbekend is. Hier brachten we onze laatste dagen al chillend door en dat is ons erg goed bevallen.

Zo goed dat ik nog steeds een beetje heimwee heb, maar dat kan ook komen doordat ik bij thuiskomst met een klap terug op aarde kwam toen ik hoorde wat 2015 mij gaat brengen.

Laat ik het zo zeggen, ik heb de eerste begrafenis al achter de rug, en het zal de laatste niet zijn dit jaar. Natuurlijk overheersen de mooie dingen in het leven, maar de eerste weken na thuiskomst had ik het best even zwaar vandaar dat dit blogje in etappes geschreven werd, het lukte even niet Gelukkig kan ik alles nu wat beter een plekje geven, we moeten maar zien wat 2015 gaat brengen.

Deze ervaring neemt niemand mij meer af!

Zo, dat waren een paar pittige weken! 30 november ben ik verhuisd, al eerder was ik begonnen met opruimen, inpakken, weggooien en alles wat bij een verhuizing komt kijken, maar toch, het blijft een megaklus!

Inmiddels zit ik anderhalve week op m’n nieuwe stek, enerzijds heb ik het erg naar m’n zin, anderzijds is het nog best even wennen. Ik heb een van mijn oude huisgenootjes meegenomen, (of eigenlijk heeft zij mij meegenomen) en ineens delen we alles nog maar met z’n tweeën. Wat een rust! Dat is erg fijn, maar het is nog wel echt even je eigen plekje vinden in huis. Ach dat zal ook wel komen met de tijd. De buurt is in ieder geval leuk, overal leuke kroegjes, eettentjes en koffiezaakjes, heerlijk!

En nu ben ik alweer aan het inpakken voor m’n vakantie, nou ja, ik zou eigenlijk moeten inpakken, maar ik heb geen zin. In principe heb ik alles al voor de verhuizing al apart gelegd en kan ik het zo in een tas gooien dus ik stel het nog even uit tot morgen, want morgenavond vertrekken we naar Brussel en vrijdagochtend heel vroeg vliegen we naar Cancun. Vier volle weken zullen we doorbrengen in Mexico en Cuba. Eindelijk is het zover, de vakantie waar we al zo lang naar uitkeken. Na alle hectiek van de afgelopen weken plus eigenlijk het hele jaar kan ik wel zeggen dat ik er aan toe ben!

Tot 2015!

Eind januari overleed mijn opa op 91 jarige leeftijd. Al vanaf augustus 2013 ging het bergafwaarts met hem en het was niet meer de vraag of hij zou overlijden, maar wanneer. Zoiets is verdrietig, maar de gedachte dat hij een mooi en lang leven heeft gehad geeft een hoop troost.

Enige tijd voor zijn overlijden, toen duidelijk werd dat opa nooit meer thuis zou komen te wonen, waren mijn moeder en haar broers en zus begonnen met het opruimen van het huis. Ergens vonden ze een oude platenspeler en aangezien ik op dat moment een liefde voor vinyl ontwikkelde werd me gevraagd of ik deze platenspeler wilde hebben. Daar zei ik geen nee tegen!

En zo brachten mijn ouders de platenspeler mee toen ze half februari langs kwamen om mijn dertigste verjaardag te vieren. Ik probeerde in de dagen na mijn verjaardag eens een plaatje te draaien, maar er gebeurde niet zoveel. Stuk dacht ik, jammer.

Nu heb ik op mijn werk een collega met wie ik de liefde voor muziek deel. Ik vertelde hem over mijn platenspeler en dat ik het zo jammer vond dat ik er niks mee kon doen.

Hij vertelde dat hij ook een oud exemplaar van z’n vader had geërfd, en deze helemaal had schoongemaakt en dat hij het weer deed. Of ik die van mij niet eens mee wilde nemen naar het werk zodat hij er naar kon kijken.

Dus dat deed ik twee weken geleden op een rustige vrijdagochtend. Mijn collega kwam meteen bij mij op de groep en begon het apparaat uitvoerig te testen en hij kreeg hem zowaar aan de praat ook. Het toerental was nog niet helemaal wat het moest zijn, maar aan het eind van de ochtend lukte het ons om een single af te spelen.

Met de opdracht om hem thuis goed schoon te maken en wat kettingspray te sprayen op de bewegende onderdelen nam ik mijn platenspeler aan het eind van de dag weer mee naar huis, al helemaal happy dat ik in ieder geval mijn singles kon afspelen.

Vanmiddag wilde ik alvast wat dingen opruimen voor mijn aankomende verhuizing toen de platenspeler weer in beeld kwam, toch maar eens aan de slag, leuker dan opruimen :-) Motor geopend en met de stofzuiger het stof eruit gezogen, vervolgens met wattenstaafjes schoon gepoetst en tot slot de onderdelen opnieuw ingevet.

De singles liepen, maar de lp’s wilden nog niet helemaal, toch maar even laten draaien, want wie weet. En warempel, na een kleine tien minuten kwam het aantal toeren op gang en kon ik mijn lp’s luisteren! Zo geweldig gaaf!

Wat het helemaal speciaal maakt is dat je in de motor kunt zien wanneer het apparaat gefabriceerd is. Dit exemplaar rolde op 17-2-1963 van de lopende band bij Philips. En laat 17-2 nu net mijn verjaardag zijn. Opa was er niet meer bij dit jaar, maar hij heeft mij een heel bijzonder cadeau gegeven.

Oei, anderhalve maand sinds mijn laatste blog, hoogste tijd voor een update.

Gelukkig kan ik melden dat het een stuk beter gaat dan de laatste keer, ik hoop oprecht dat ik nu mag zeggen dat ik het allerdiepste dieptepunt gehad heb, want wat voelde ik me slecht.

Verleden week ben ik weer bij de internist geweest en uit de resultaten bleek gelukkig dat mijn waarden weer waren bijgetrokken. Weliswaar blijf ik het apart vinden om twee soorten medicijnen te moeten slikken, een voor het afremmen van de schildklier en een voor het aansporen van de schildklier, maar bij mijn lichaam werkt het duidelijk niet als ik alleen het medicijn voor afremmen slik. Zelfs met de laagst mogelijke dosering komt mijn schildklier praktisch stil te leggen en dat dat niet heel prettig is heb ik de afgelopen twee maanden wel gemerkt.

Hoewel ik er alweer een stuk positiever insta dan vorige maand (lage schildklierfunctie=neerslachtigheid) blijft het confronterend, bijvoorbeeld toen ik afgelopen weekend een afspraak maakte bij de GGD voor mijn vaccinaties die ik nodig heb voor mijn reis. De afspraak was zo gemaakt, maar toen kwam de vragenlijst en bij de eerste vraag wist ik al niet wat ik moest antwoorden

Bent u gezond?

Tja… Theoretisch gezien ben ik dat niet, maar dat is niet het antwoord wat ik in wilde vullen, want daarmee zeg ik dat ik ziek ben, en voor ik over mezelf zeg dat ik ziek ben…

Maar helemaal gezond ben ik natuurlijk niet, ook al voel ik me wel relatief gezond met behulp van de medicatie. Ik moet mezelf nog steeds in acht nemen, maar ik ben in staat om te doen wat ik wil doen.

Uiteindelijk heb ik ingevuld dat ik gezond ben, en verderop in de vragenlijst een toelichting gegeven, de gulden middenweg. Maar het blijft apart, zo’n op het oog simpele vraag, die ik eerder zo invulde blijkt nu ineens een nogal confronterende lading te hebben.

De afgelopen weken voelde ik me niet lekker, zoiets sluipt er langzaam in. Eerst voel je je een dag niet lekker, maar dan gaat het de volgende dag weer beter dus dan denk je dat het gewoon even een moment was.

Maar dan wordt een dag niet lekker zijn ineens twee dagen, dan drie, totdat je je de hele week niet lekker voelt en je jezelf het liefst weer wilt verstoppen voor de wereld.

De afgelopen weken verlaagde ik mijn dosis medicijnen. Dat moest, omdat als ik dezelfde sterkte bleef slikken ik uiteindelijk een te langzame schildklier zou krijgen, en dat is ook niet de bedoeling.

Begin augustus begon ik met de laagste dosis tot nu toe en al snel merkte ik dat het niet goed zat. Aangezien ik na drie weken zou evalueren met de arts besloot ik het even aan te kijken. Afgelopen week werd ik behoorlijk op de proef gesteld, ineens kreeg ik te maken met een neerwaartse spiraal terwijl ik zo had geroepen dat deze ziekte me niet klein zou krijgen. Het voelde alsof de ziekte ging bepalen hoe ik me moest voelen en niet ikzelf. Ook merkte ik weer beperkingen wat beweging betreft en kon ik eerder zeggen dat het toch knap was dat ik de les zo goed kon volhouden bleef ik nu hangen in de pijn en de teleurstelling dat mijn lichaam het niet goed doet.

Vandaag had ik weer een gesprek met de internist, verleden week was ik alweer geprikt en nu kreeg ik de uitslag. Zelf had ik het vermoeden dat mijn schildklier weer op hol geslagen was, maar het tegendeel is waar, inmiddels werkt mijn schildklier te langzaam. Op de een of andere manier heeft het medicijn mijn schildklier teveel geremd, ondanks de lage dosering.

Ik ben even heel boos en verdrietig op dit moment, ik weet wel dat het weer beter zal gaan (ik heb er een medicijn bij gekregen om de boel weer in balans te krijgen) hopelijk dit weekend al, maar wat voelt het als een teleurstelling, als terug bij af.

Toen een van mijn beste vriendinnen begin dit jaar vertelde dat ze zwanger was van haar eerste kindje wist ik meteen dat ik haar iets bijzonders wilde geven, iets blijvends. Maandenlang zat ik te broeden op wat dat dan moest worden, verder dan een schilderij van het geboortekaartje kwam ik maar niet. Dat was het net niet, omdat ik het door iemand moest laten maken, ik ben namelijk niet erg creatief met een kwast en een doek.

Totdat ik in juni het berichtje kreeg dat het meisje geboren was. Ik voelde ineens heel sterk de drang om zelf iets te maken en daar was Google, mijn redder in nood.

De komende dagen besteedde ik aan inkopen doen, van stofjes, tot verf en kleine cadeautjes. Het resultaat mocht er zijn en nog het meest trots ben ik op het feit dat ik zelf iets gemaakt heb, iets unieks voor een uniek meisje! Daarbij was het geweldig om de reactie van de kersverse mama te zien, die vond het zo leuk dat ik dit gemaakt had (de papa overigens ook, hoor)!

IMG_1622.JPG

En passant bakte ik ook nog een taart voor de gelukkige ouders om ze de mogelijkheid te geven iets anders uit te delen dan beschuit met muisjes en ook deze viel erg in de smaak. En het leuke hiervan is dat ik er nog een aantal heb mogen bakken voor andere kersverse ouders nadat mensen hem op mijn Facebook pagina hadden gezien.

IMG_1623.JPG

Enkele weken geleden schreef ik voor de online portal van de Reiskrant (Tele.graaf) een artikel over Philadelphia. Bij het uploaden bleek helaas dat mijn artikel vele tekens te lang was, maar omdat ik het orginele stuk te leuk vind om niet te delen plaats ik het hier, wie weet kom je ooit nog in Philadelphia en heb je er iets aan, en anders is het gewoon eens wat ander leesvoer :-) Foto’s bij deze blog vind je hier.

Philadelphia, hier ben ik weer! In 2008 bezocht ik je en vond ik je maar niks, je was grijs en grauw en ik voelde niks bij jou. Nu mijn trein van Washington naar New York jou aandoet en omdat ik vind dat mijn reisgenootje jou op z’n minst gezien moet hebben, besluit ik je een tweede kans te geven.

Via AIRBNB boeken we een kamer op een paar blokken afstand van het historische centrum. Op een woensdagavond in september staan we bij Susan en Steve op de stoep.

Na de eerste kennismaking leidt Susan ons naar de ‘Cozy Room’ die wij geboekt hebben. De kamer is inderdaad cozy te noemen, een bed, onze backpacks en wij passen er met moeite in, maar het lukt. Susan vertelt vol trots over het ‘rope bed’ waar haar oma in geboren is. ’s Nachts ondervinden we nogal wat hinder van het bed, want het is A heel klein, en B, het ligt nogal hard. Gelukkig verdwijnt alle ongemak als sneeuw voor de zon wanneer we beneden aanschuiven voor het ontbijt. Hippie Steve was voordat hij met pensioen ging kok en koken en bakken blijft zijn hobby, vertelt hij.  Dat is niet te missen: op de ontbijttafel staan diverse soorten brood uitgestald en ook de bagels mogen niet ontbreken. Susan schenkt ons thee en koffie in en bakt ondertussen een omelet.

Terwijl wij zitten te ontbijten schuiven ze gezellig bij ons aan tafel en doen suggesties voor onze dag in Philly, zoals ze de stad liefkozend noemen. We vertellen dat we waarschijnlijk het historische centrum gaan bezoeken, Independence Hall, Liberty Bell en wie weet nog het Philadelphia Museum of Art.  Alles ligt open aangezien we zonder vast plan reizen en van dag tot dag bekijken wat we willen doen.

Waarom we niet naar het Barnes Museum (The Barnes Foundation) gaan?

In een notendop wordt ons uitgelegd wat het Barnes Museum inhoudt: in het museum hangen kunstwerken verzameld door Albert Barnes (1872-1951), een scheikundige. De collectie bestaat uit meer dan 2500 objecten, waaronder 800 schilderijen voornamelijk van impressionisten en modernisten. In Barnes’ testament stond dat de collectie nooit verplaatst mocht worden maar in zijn landhuis moest blijven hangen. De foundation zoals hij die in 1922 oprichtte was in grote mate een onderwijskundig instituut en niet als een typisch museum in gebruik. Hierdoor konden ook maar twee dagen per week bezoekers ontvangen worden. De overige dagen was het museum in gebruik voor onderwijskundige doeleinden.

Na diverse rechtszaken werd in 2004 besloten de collectie te verplaatsen naar een centralere plek in Philadelphia zodat de collectie voor meer mensen beschikbaar zou zijn en ook vanwege het financiële aspect. De eis was wel dat de collectie exact zo werd opgehangen zoals deze in Barnes’ landhuis hing. Het duurde nog tot 2009 voor de bouw in gang gezet kon worden aangezien er eerst 200 miljoen aan fondsenwerving moest worden binnengehaald. Er werd een gebouw ontworpen aan de Benjamin Franklin Parkway, zeg maar de Champs-Elysées van Philadelphia. In dit gebouw hebben alle expositieruimtes exact dezelfde afmetingen als de ruimtes in Barnes’ landhuis.

Door deze omschrijving zijn wij wel nieuwsgierig naar dit museum en daarop pakt Susan meteen de telefoon om een reservering te maken. Zij en Steve zijn members van de foundation en hun AIRBNB gasten mogen hierop meeliften.

Benieuwd, maar zonder al te veel verwachtingen gaan we met de tickets in onze tas op pad. Lopend door de straten voelt Philadelphia totaal anders dan de eerste keer dat ik er was, warmer, persoonlijker, vrolijker. We lopen zeker drie kwartier, maar er is ook zoveel te zien! Leuke vintage winkeltjes, markten en koffieshops wisselen elkaar af.

Dan staan we voor het moderne gebouw en bij binnenkomst kunnen we meteen doorlopen, de tassen gaan in de lockers en we zoeken onze weg naar de expositieruimte. Vanaf het moment dat we de zaal betreden vallen onze monden open van verbazing. Overal waar je kijkt hangt kunst. Soms zit er nauwelijks een paar centimeter ruimte tussen de kunstwerken. Om dit allemaal te bevatten moet je echt even gaan zitten. Grote namen als Matisse, Renoir, Degas, Picasso en vele anderen wisselen elkaar af. Ik heb er maar twee woorden voor: overweldigend en bijzonder.

Overweldigend omdat de hoeveelheid overweldigend is, dit museum zou je bijna op verschillende dagen moeten bezoeken omdat je alles in je op wilt nemen. Bijzonder omdat er zulke prachtige werken hingen en de manier waarop alles gerangschikt is maakt het nog specialer. En bijzonder omdat dit zo onverwacht was, hadden we niet bij Susan en Steve een kamer geboekt dan hadden we dit waarschijnlijk museum ook niet gezien.

Na deze bijzondere vondst in Philadelphia, onze AIRBNB hosts met hun bijzondere verhalen en de fijne sfeer van de stad kan ik zeggen dat Philadelphia mijn tweede kans dubbel en dwars waard is geweest!

http://www.barnesfoundation.org/

Wie:

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 31 andere volgers

Of via: Follow on Bloglovin

Wat ik eerder schreef:

Slotje

Sommige blogjes geef ik na een aantal dagen een slotje. Wil je ze lezen? Vraag dan het wachtwoord bij mij aan.

©

De teksten en foto's op deze blog zijn, tenzij anders vermeld, van mij!

Countdown to Fleetwood Mac

Concert31 mei 2015
wordpress visitors
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 31 andere volgers