3 weken in een notendop

En toen was het ineens zomaar 13 mei. Bijna 20 dagen na m’n laatste logje…

Ik was veel aan het werk de laatste weken omdat veel collega’s vakantie hadden en na een werkdag met gemiddeld 8 baby’s heb ik amper puf om te koken, laat staan om een blogje te schrijven. Daarnaast waren er natuurlijk nogal wat vrije dagen waarop ik ook niet thuis bleef zitten. De laptop heeft hier amper aangestaan dus. Gelukkig deed ie het nog

Zo stond ik op Koninginnedag/Koningsdag/Kroningsdag/whatever op de Dam naar onze nieuwe koning en koningin te wuiven terwijl ik met een kleine brok in mijn keel Bea bedankte voor alle jaren dat zij onze koningin was. Toch een prachtig historisch moment om later aan mijn kleinkinderen te kunnen vertellen

Op de eerste dag van mei pakte ik de trein naar Studentenstad om mijnb beste vriendinnetje op te zoeken en eindelijk weer eens naar de kapper te gaan. De laatste knipbeurt hier in de stad was me niet zo goed bevallen dus het was tijd om mijn vaste kapper te laten redden wat er te redden viel. Daar is ze gelukkig aardig in geslaagd. Het valt weer zoals het hoort te vallen zonder dat ik allemaal kunst en vliegwerk uit hoef te halen.

Het weekend van vier en vijf mei brak aan en ik had bedacht op vijf mei naar een festival te gaan. Alleen mijn lichaam dacht daar een beetje anders over, want ik was moemoemoe dus ik besloot me op te sluiten op het balkon met mijn nieuwe boek ‘Donderdagskind’. Voor iedereen die geraakt was door ‘Haar naam was Sarah’ en ‘Het Familieportret’, ‘Donderdagskind’ past in hetzelfde straatje. Wat een prachtig boek!

En toen was het eindelijk woensdagmiddag acht mei, half vijf. Ik had een vroege dienst gedraaid dus ik was lekker vroeg vrij. Snel fietste ik naar huis om m’n tas te halen waarna ik de trein naar Friesland nam. Het vooruitzicht: een weekend aan boord.

Hoewel de voorspellingen niet denderend waren zag het weer er donderdag hoopgevend uit. Lekker zonnetje, mooi windje, wel een beetje fris, maar een extra laagje kleding maakt het comfortabel. We zeilden en meerden aan in een leuk dorpje om de nacht door te brengen.

Hier zijn we min of meer gestrand, want de weersvoorspellingen kwamen helaas uit.Vrijdagochtend werden we wakker geschud doordat de boot stuiterde op de golven en een gierende wind. M’n moeder en ik besloten onze wandelschoenen maar aan te trekken, want zeilen zat er toch niet in. Zaterdagochtend kwamen er naast veel wind ook nogal wat buien om het hoekje kijken en toen het even droog was waren we het er gauw over eens, het was wel goed zo. Op de motor tuften we weer richting thuishaven.

Niet helemaal het zeilweekend zoals ik het me had voorgesteld, maar het was wel lekker om even een lang weekend weg te zijn. En nu ga ik Bloglovin’ maar eens opstarten want ik heb het lezen en reageren ook een beetje verzaakt…

Meet the bloggers

Alweer een week geleden en nog steeds verscheen er hier geen blogje over de miniblogmeeting met Maris en Jess, en de drie kindjes. En dat terwijl het zo’n gezellige middag was!

Van tevoren werd er druk heen en weer ge-appt en ik grapte nog dat ik wel even een oppaskind mee zou nemen zodat ik niet met lege handen zou aankomen. Maar toen Maris opperde dat ik er wel een van haar mocht lenen, omdat zij er toch twee heeft, heb ik haar aanbod maar gauw aangenomen.

Aldaar was ik blij dat ik met lege handen, nou ja, niet helemaal natuurlijk, was gekomen, want ik kon ongestoord van de heerlijke cheesecake die Jess voor ons had gebakken genieten zonder dat er een kindje om me heen hing dat ook een hapje wilde

Nog niet eerder ontmoette ik bloggers en het viel me op dat alles zo makkelijk en automatisch ging, alsof je elkaar al jaren kent. Zelfs de kindjes gingen lekker hun eigen gang. Voor ik het wist waren we twee uur verder!

Het was allemaal zo vanzelfsprekend dat we bijna vergaten om foto’s te maken, Jess heeft er een aantal gemaakt, maar pas later bedachten we dat ze er zelf helemaal niet op staat! Maar gauw weer een keer doen dus, zo’n miniblogmeeting.

Heb jij al eens een collega blogger ontmoet?

Gevoel

Af en toe verbaas ik me erover hoe sterk mijn gevoel soms is. Misschien dat dit een beetje een zweverig logje gaat worden, sorry daarvoor, maar dan ben je gewaarschuwd.

Wat ik bedoel? Mijn gevoel vertelt me vaak wat ik moet doen. Ernaar luisteren durf ik niet altijd, want er is ook nog zoiets als verstand. Maar steeds vaker krijg ik ‘seintjes’ dat ik wel wat meer op mijn gevoel mag vertrouwen. Niet dat ik het volledig negeer, maar vaak maak ik een beslissing op basis van mijn verstand terwijl dat niet altijd strookt met mijn gevoel.

Voorbeeld? Ruim anderhalf jaar geleden werkte ik eens op een peutergroep. Al voor tien uur had ik het helemaal gehad met mijn collega. Echt, wat ik ook deed, het was nooit goed. We moesten werken volgens de regels en er was geen ruimte voor eigen initiatief of wat dan ook.

De kinderen voelden de spanningen en gingen helemaal los. Aan het eind van de dag dacht ik, “Dit was eens maar nooit weer”. Bij de invalpool gaf ik aan dat ik liever niet meer op die groep geplaatst wilde worden en dat werd gerespecteerd.

Tot ik een week of wat geleden weer gevraagd werd voor die groep. Ik twijfelde wel, maar besloot het maar te doen want veel werk had ik niet en bovendien was er een kans van 1 op 3 dat ik met de bewuste collega samen moest werken. En daarbij, misschien had ze die bewuste dag misschien haar dag niet, of…

Toen ik om half tien binnenkwam voelde ik de bui al hangen, want daar stond ze en het werd wederom een hel van een dag. Voor eens en voor altijd was het nu duidelijk dat ik daar nooit meer wil werken.

Toch blijf ik dan aan mezelf twijfelen, want, misschien ligt het wel aan mij, en niet aan haar. Nou, na een gesprek met een oud collega van deze dame kan ik mijn gevoel alleen maar gelijk geven want al mijn vermoedens werden bevestigd. Case closed dus.

Nog zoiets, maar dan van een ander kaliber en tevens de reden dat ik dit logje schrijf. In januari zag ik dat Fleetwood Mac naar Nederland komt. Fleetwood wie? Zal de jongere generatie nu misschien denken. Maar ik ben dus zeer onder de indruk van Fleetwood Mac en als ik er vroeger naar luisterde dacht ik altijd, “Ik hoop dat ze nog eens een concert geven want dit wil ik live horen”.

Nou ja, ze komen dus, ontdekte in in januari. En ik kocht geen kaartjes. Een reden zou kunnen zijn dat ze vrij prijzig zijn en dat ik daarom de boot afhield, maar er was nog iets, maar dat kan ik niet helemaal verklaren.

Twee weken geleden ontdekte ik dat het concert uitverkocht was. Jammer vond ik dat, maar ik kon er niet echt van balen. Misschien kon ik te zijner tijd nog kaarten op Marktplaats vinden en anders maar niet.

Zojuist zocht ik op kaarten voor John Mayer, die ook naar Nederland komt. Ik luister graag naar zijn muziek en zou hem graag weer eens live willen zien spelen. Gister bleek er al een soort voorverkoop te zijn geweest maar daarvoor kon ik alleen losse kaarten krijgen en zouden mijn vriendin en ik apart moeten zitten. Geen optie wat mij betreft. Hoewel, als ik écht had gewild dan had ik het wellicht wel gedaan.

Enfin, ik ben dus bezig met het zoeken van tickets en dan valt mijn oog op de naam Fleetwood Mac met daarnaast een andere datum. Blijken ze dus gewoon een tweede concert te hebben toegevoegd! En de datum is ook nog onwijs gunstig! Ik geloof dat ik dit niet kan en mag laten lopen.

Moraal van dit verhaal: ik mag wel wat meer op mijn gevoel vertrouwen. #leerpuntje

Muts

Ik hoop dat je je buik nog niet vol hebt van de verhalen over mijn huisgenoten. Mocht dit wel het geval zijn dan zou ik deze blog nu weg klikken.

Twee maanden woont ze nu bij ons, ons huisgenootje uit een Oost-Europees land. Al een tijdje was onze huisbaas bezig om een nieuwe huisgenoot te zoeken voor ons huis. We woonden op dat moment al een jaar met z’n drieën en erg blij waren we er niet mee. Maar goed, we konden ons ook wel voorstellen dat het niet echt uit kon voor onze huisbaas omdat er al een tijdje twee kamers leeg stonden. En bovendien zou het ook weer wat goedkoper voor ons worden omdat we bepaalde lasten met z’n vieren konden delen.

De eerste hospiteeravond werd afgeblazen. De tweede hospiteeravond liep ook in het honderd. Maar de derde keer was het raak en voor ik met m’n ogen kon knipperen woonde ze er al, want ze moest per direct haar kamer uit.

De avond dat ze kwam kennismaken was ik afwezig dus ik had geen idee wie er bij ons in huis zou zitten als ik weer thuis zou komen. Volgens m’n huisgenootje kwam ze uit Oost-Europa en was ze wel een enthousiast type.

M’n eerste indruk was prima, een ietwat hyper meisje, maar niet onaardig en ze sprak ook goed Engels. Net als ons was ze ook wel redelijk druk qua bezigheden, dus niet iemand die de hele dag thuis zit gelukkig. So far so good dus.

Tot het moment dat onze energierekening wel erg begon te stijgen.

Omdat ik iedere week de meterstanden bijhoud, gewoon omdat ik het leuk vind om te zien wat we ongeveer verbruiken en daarbij meteen kan zien wat normaal is voor een vierpersoonshuishouden, had ik al gauw door dat ons gemiddelde verbruik best wel aan de hoge kant was.

Kwam het door onze nieuwe droger, een vierde persoon, of was er iets anders aan de hand?

We begonnen een en ander eens in de gaten te houden en bij toeval ontdekte ik een straalkacheltje in haar kamer. Tja, dat tikt wel aan natuurlijk.

Ook werd de droger ineens vrij regelmatig gebruikt. Zelf gebruiken wij de droger alleen als het echt nodig is, bijvoorbeeld voor handdoeken en beddengoed. Als hij drie keer per week aanstond dan was het veel. Nu draaide hij ineens wel zes keer per week. Nog een keer tja.

Daarop werd een mailtje naar alle huisgenootjes gestuurd, met de mededeling dat het energieverbruik behoorlijk aan de hoge kant was en of we er rekening mee wilden houden dat drogers, wasmachines, elektrische kacheltjes en afwasmachines behoorlijk wat energie verbruiken en of we ze daarom alleen aan wilden zetten als het echt nodig was.

Vanaf toen ging het beter. Het energieverbruik daalde weer en nam normale vormen aan. Zo nu en dan werd de wasmachine nog wel aangezet met drie sokken en een broek, maar ok. Zolang het maar niet iedere week gebeurt, ga ik er niet over miepen.

De afwasmachine bleek nog wel een heikel punt. Ik ben iemand die gerust even wat dingen reorganiseert zodat er nog wat meer bijpast. Kennelijk heeft niet iedereen de kunst van het afwasmachine inrichten meegekregen van thuis, maar ik dus wel. Het hoeft echt niet allemaal op en over elkaar te liggen, maar regelmatig blijkt na een reorganisatie dat er nog een stuk of wat borden bij kunnen dus dan doe ik dat even.

Van het weekend trok ik de afwasmachine per ongeluk open terwijl hij al draaide. Wat ik zag was echt stuitend! Een afwasmachine slechts voor de helft gevuld die vrolijk op 70 graden draaide. Hallo een beter milieu!

Als een soort van stil protest heb ik de afwasmachine opnieuw ingepakt en uitgezet.

De volgende ochtend liep ik de keuken in en zag hoe ons nieuwe huisgenootje de afwasmachine aan inspecteren was. Ze mompelde dat ze het niet begreep. Was het nu schoon of niet?

Ik antwoordde dat ik de machine uitgezet had, omdat ik het echt belachelijk vond dat hij halfvol aan het draaien was. Dat er ook nog zoiets is als het milieu en de kosten voor water en energie. Dat er genoeg borden en glazen zijn om het even uit te houden zonder schone vaat.

“Ja, maar de bakjes”, was haar ietwat boze reactie, “er zijn maar twee bakjes die ik kan gebruiken, want de rest wordt heet als ik die in de magnetron doe”.

Ik moest echt even tot tien tellen na deze reactie. Hoe moeilijk is het om een afwasborstel te pakken en je bakje even af te wassen? En als dat echt teveel moeite kost dan verkoopt de Ac.tion ook bakjes. Echt, ik kan daar dus helemaal niets mee.

Hopelijk is mijn boodschap over gekomen. We zijn echt geen energiefreaks hier in huis, al lijkt het misschien nu wel zo, maar er zijn wel dingen waar je rekening mee kunt houden, vind ik. Binnenkort dus maar even met elkaar om de tafel om een en ander uit te spreken want misschien is het ook wel een klein cultuurdingetje wat hier speelt.

Festivalseizoen

In 1926 werd er op de Westergasfabriek in Amsterdam een klein, blond jongetje geboren. Dat kleine jongetje had toen vast nooit kunnen bedenken dat zijn kleindochter jaren later zou staan dansen op de plek die anno 1926 nog diende als gasopslag.

Dat kleine blonde jongetje, dat was mijn opa, en die kleindochter, dat ben ik dus. Gisteravond was ik aanwezig bij de uitreiking van de 3FM Aw.ards. En manmanman, wat hebben wij eigenlijk een hoop muzikaal talent in Nederland!

Van tevoren mag er gestemd worden op artiesten, verdeeld over twaalf categorieën, en eerlijk is eerlijk, sommige namen zeggen me echt he-le-maal niets. Ik klik in die gevallen maar de artiest aan die ik wel ken, te lui om op te zoeken wie in hemelsnaam Kensington of Mister en Missisippi is. Sta ik daar in de gashouder, krijg ik de ene na de andere aha-erlebnis na de andere bij de optredens. Want natuurlijk ken ik hun laatste nummer ‘Home Again’!

Dus, nu ben ik druk met tickets zoeken, want Kensington blijkt toch wel heel goed te zijn. En Racoon, ik ben nog nooit naar een concert van Racoon geweest terwijl ze zulke prachtige muziek maken. Al moet ik eerlijk zeggen dat de award voor beste nummer wat mij betreft naar de Handsome Poets had mogen gaan, maar soit. Helaas weer geen award voor Laura Jansen, terwijl ze zulke prachtige liedjes schrijft. Nu haar nieuwe album net uit is wil ik zeker een keer een optreden van haar bijwonen. Laat het festivalseizoen dus maar beginnen, ik heb er zin in!

Groene vingers

Ik geef het eerlijk toe, als kind had ik een hekel aan het antwoord “in de tuin werken” wanneer ik mijn ouders op vrijdag vroeg wat we in het weekend gingen doen.

Veel liever ging ik ‘iets’ doen. Even de stad in, wandelen in het bos, zeilen of bij vrienden op bezoek. In de tuin werken was voor mij niet ‘iets’ doen. Ik vond het saai, want het betekende op een bezoekje aan de plaatselijke bouwmarkt na, verder weinig spannends. Bovendien kreeg je er vieze vingers van.

Nu ben ik blij dat mijn ouders een tuin hadden want oh wat hebben we er heerlijk in kunnen spelen. Schommelen, tikkertje spelen, verstoppertje en bij warm weer in het badje. Heerlijk.

Een tuintje mis ik dan ook wel, hier op een hoog, maar gelukkig grenst mijn kamer aan het balkon. Zomers gaat de deur dan ook lekker open en ben ik vaak in het zonnetje te vinden.

Behalve een paar stoelen was er eerder niet echt iets te beleven op ons balkon. Verleden jaar kochten we daarom een balkontafeltje, zodat we toch wat spullen kwijt konden wanneer we buiten zaten.

Maar het balkon bleef kaal.

Mijn streven was dan ook om op de rommelmarkt die ik onlangs bezocht wat leuke dingen te kopen om het balkon wat aan te kleden. Helaas kwam ik, behalve houten kratten, niet echt iets van mijn gading tegen. Die houten kratten waren wel gaaf, maar niet heel handig op een smal balkon.

Ietwat gefrustreerd besloot ik daarom Marktplaats eens af te struinen naar balkonbakken. Een advertentie viel me direct op, 6 plantenbakken en een plantenbak/tafeltje voor twintig euro. Ik twijfelde even, maar besloot al gauw te vragen wanneer ik ze op mocht komen halen. Veel goedkoper kon ik ze toch niet vinden en bovendien kan ik ze weer meenemen naar een volgend appartement met een balkon.

De volgende dag kon ik ze al komen halen. Het was ook een van de eerste lentedagen, dus helemaal happy fietste ik naar huis. Mijn huisgenootje nam als verrassing een bak viooltjes mee, dus de eerste plantjes waren in huis.

Afgelopen weekend togen we naar het tuincentrum voor potgrond, korrels en nog wat plantjes. De bakken zijn inmiddels bijna allemaal gevuld. Het wachten is nog op een paar stekjes uit m’n moeders tuin, die zij op haar beurt weer kreeg van haar moeder, mijn beppe.

Ondanks de twee lege bakken word ik nu al heel blij als ik naar buiten kijk. Worden ze misschien toch nog groen, die vingers van mij

Maitiid*

Dan komt de maitiid, maitiid yn it lân.
Dan laket alles, alles jin sa oan.
De moaie maitiid mei syn blauwe loft,
is foar minsken en foar blom grif it moaiste skoft,
is foar minsken en foar blom grif it moaiste skoft.**

Eind tachtig, zou ze nu geweest zijn, mijn beppe. Veertien jaar geleden overleed ze. Ze was op, ze wilde niet meer. Nadat een van haar kleinzoons drie jaar eerder gestorven was geloofde ze het verder wel. Als CARA patiënt werd haar wereldje ook steeds kleiner. Ik hoor haar nog hoesten, alsof ze er bijna in bleef. Zo naar.

Nog regelmatig hebben we het even over haar. Over hoe ze was, een beetje stug, een beetje nors, maar op onverwachte momenten had ze een hoop humor. Met van die twinkelende oogjes. Altijd in de weer, was het niet met het huishouden, dan was ze wel creatief bezig. Cake bakken, doosjes bekleden met stof, maar ook betonbladeren gieten.

Met kleine dingen liet ze merken dat ze om je gaf. Altijd een sinaasappel mee naar huis. En als ze op bezoek kwam dan kreeg je steevast een Lange Jan uit haar tas.

Pake vertelt nog graag over hun verkeringstijd, in de laatste jaren van de oorlog. Over hoe hij haar opzocht op de boerderij waar ze opgegroeid was. Op zondag fietste hij week in, week uit half Friesland door om maar bij haar te kunnen zijn.

Het voorjaar was haar tijd, zegt mijn moeder altijd. De kou uit de lucht, nog niet al te warm. De tijd van nieuw leven, veel bloemen en kleur. De tijd van het buiten zijn na een lange koude winter. Jammer dat ik niet meer van haar heb kunnen genieten, ik denk dat we het samen goed met elkaar hadden kunnen vinden.

*Voorjaar

**Refrein uit een Fries liedje

Hé! Er zit een knop op de WC

Half januari vertrok een van mijn huisgenootjes naar het buitenland om een paar maanden te reizen. Aangezien het best lucratief is om je kamer onder te verhuren besloot ze dat ook te doen, en ik geef haar geen ongelijk. Maar over de persoon die nu in haar kamer verblijft kan ik inmiddels een boek schrijven. In de categorie “zucht“, vandaag mijn nieuwe huisgenoot. 

Leuk, dacht ik nog, toen ze met het verhaal kwam dat ze een jongen wist die haar kamer wel wilde huren. Eerder heb ik ook met jongens samen gewoond en dat beviel altijd prima, op een na, maar dat is een ander verhaal. Even een andere sfeer in huis, dat leek me wel wat.

Inmiddels tel ik de weken af tot mijn huisgenootje weer terugkomt van haar reis, want ik ben behoorlijk klaar met hem. Het ja zeggen, maar nee doen. Het arrogante gedrag tegenover mij en de andere huisgenootjes. Sowieso al een dealbreaker, maar helemaal als je je bedenkt dat het joch tien jaar jonger is dan ik ben.

Stiekem moet ik daar ook wel om lachen omdat z’n moeder op een gegeven moment langskwam en toen hij even uit het zicht was gauw aan mij en m’n huisgenootje vroeg of we goed op hem wilden passen want hij vond het allemaal zo eng en of we in de gaten wilden houden of hij wel goed at, want hij at zo slecht. Ik check nu iedere avond even of er wel een magentronmaaltijdverpakking in de vuilnisbak zit.

Ik snap dus wel waar de arrogante houding vandaan komt, maar vind het zo jammer, want het is niet nodig. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Ik ben ook 19 geweest. Ik vond mijn eerste jaar op kamers ook best spannend.

Maar ik ben niet van plan om me als een tweede moeder te gedragen, al loop ik de laatste tijd regelmatig achter zijn kont aan naar de WC. Niet omdat hij niet zelf z’n billen kan vegen, maar omdat meneer maar niet schijnt te begrijpen dat onze WC soms doorloopt. En gek genoeg doet de WC dat altijd bij hem omdat hij constant op het verkeerde knopje drukt.

Ik word daar zo moe van! Ten eerste omdat hij serieus op het verkeerde knopje drukt en onze vraag om de andere knop te gebruiken negeert of niet opslaat. Ten tweede omdat er al een briefje hangt met de vraag of iedereen er rekening mee wil houden dat de WC soms blijft lopen. En ten derde omdat hij niet hoort dat de WC doorloopt. Of hij wil het niet horen want zijn kamer zit naast de WC en de mijne aan de andere kant van het huis.

De WC maar door laten lopen lost het probleem niet op, althans, niet voor mij. Ik word helemaal kriegel van het geluid en vind het waterverspilling. Luid zuchtend naar de WC lopen is ook geen optie, het is immers mijn irritatie.

Ik denk dat ik vanavond een potje op de WC ga zetten: iedere keer dat de WC doorloopt moet je er een euro in gooien. Wordt een onderhuurder voor mij misschien ook nog lucratief

Afbeelding van www.destulp.nl

Voorpret

Ineens was daar het plan om samen op reis te gaan. Ik weet niet eens meer wie het op tafel gooide, mijn huisgenootje of ik. Het begon er in ieder geval mee dat we beide al een tijdje niet echt weggeweest waren en dat het de hoogste tijd was om weer eens te gaan. Naar Mexico, naar  Maleisië, een roadtrip door Amerika.

Zonder dat zij het wist vroeg ik een offerte aan bij een reisbureau nadat ik op internet een prachtige camperroute door New England (noord-oost Amerika) tegenkwam. De prijs viel me helemaal niet tegen, sterker nog, het viel me echt mee.

‘s Avonds hield ik de offerte onder haar neus. Ik zei: ‘Ik heb iets gedaan, en ik weet niet of je het leuk vindt, maar het lijkt mij super om dit met jou te doen’.

Gelukkig was ook zij helemaal enthousiast en sindsdien staat het vast. Wij gaan samen weg. Als huisgenootjes gaat het al twee en een half jaar goed, dus 25 dagen samen op reis moet ook wel lukken. We zijn allebei niet de moeilijkste en passen ons makkelijk aan en weten ook wanneer we elkaar even met rust moeten laten als dat nodig is. Toch blijft het altijd een klein beetje spannend natuurlijk, maar vooralsnog heb ik er onwijs veel zin in.

Op de laatste dag van augustus vliegen we naar Washington. Daar blijven we een paar dagen en dan reizen we, per bus of per trein, naar Lancaster, oftewel, Dutch Country, waar veel Amish wonen. Hier blijven we ook een dag of twee, drie en dan reizen we naar Philadelphia. Hier blijven we een nachtje en dan is het tijd voor de Big Apple.

Na drie dagen in New York staat er op Newark een auto voor ons klaar waarmee we naar het noorden rijden. Veertien dagen voor Cape Cod, Boston, Acadia National Park, The White Mountains, Adirondack Park, Finger Lakes, Niagara Falls en vervolgens  weer terug naar New York.

Het vliegticket is geboekt en de auto is gehuurd. Inmiddels hebben we een Airbnbreservering staan voor New York en de rest zijn we aan het uitzoeken. We leggen niet alles vast, het is ook leuk om dingen aan het toeval over te laten, en daarbij willen we niet alles plannen zodat we de vrijheid hebben om hier en daar een nachtje extra te blijven, of eerder weg te gaan als we het ergens niet naar onze zin hebben.

Het is dat ik nog even moet sparen voor deze trip, want het liefst was ik gister al in het vliegtuig gestapt, maar de voorpret alleen al is geweldig leuk!

To squat or not to squat

Sporten vind ik leuk en lekker, hockey is mijn favoriet. Maar toen ik hier kwam wonen besloot ik het even voor gezien te houden. Gewoon omdat het al heel veel was, nieuwe stad, nieuwe studie/universiteit, nieuw huis et cetera.

Je wordt hier ook niet ‘even’ lid, omdat er wachtlijsten zijn en daarnaast kost het een hoop geld. Hier is hockey toch een elitesport, lijkt wel.

Een van de eerste dingen die ik ga doen wanneer ik naar een andere stad verhuis is lid worden van een hockeyclub. Gewoon omdat ik het mis, even een balletje slaan na m’n werk, even alle stress afschudden, lekker buiten zijn en daarna heerlijk een biertje drinken met teamgenootjes. Sportief en sociaal bezig zijn, heerlijk.

Er wordt dus niet met regelmaat gesport momenteel. Ik fiets wel heel veel, maar mijn hardloopschoenen staan al een tijdje in de kast omdat het steeds te koud was. Nu kun je je daar tegen kleden, maar jammergenoeg reageren mijn longen vervelend op koude lucht, dus lopen in de buitenlucht is ‘s winters geen optie voor mij. De sportschool heb ik geprobeerd, maar dat vind ik echt helemaal niks. Dus ‘s winters doe ik niets aan sport.

Mijn conditie is daardoor op dit moment niet echt om over naar huis te schrijven. Dus toen ik bij haar las over de squatchallenge moest ik eerst lachen. En toen ik haar logje gisterochtend las lachte ik weer. Totdat ik de badkamer in liep en voor de spiegel stond. Zonder dat ik er erg in had begon ik. Dus, ik geloof dat ik meedoe…

Jij ook?